Het artikel vandaag in de NRC (en die iets kortere versie op de NRC-weblog) van Aertjan Grotenhuis over de vliegtaks is me uit het hart gegrepen. Het heeft heeft me er ook gebracht om een stuk, dat ik al een paar maanden geleden bijna af had te actualiseren, en nu ook te publiceren.
Berichttags ‘Pauw en Witteman’
| zaterdag 21 maart, 2009 om 17.19 | door Ad Lagendijk |  |
| vrijdag 20 maart, 2009 om 12.27 | door Ad Lagendijk | |
Belgen bewijzen dat parlementaire enquêtes stinken
Wat was Femke Halsema weer aan het blazen toen zij op hoge poten een parlementair onderzoek eiste naar de houding en handelingen destijds van de Nederlandse regering over de eventuele militaire deelname van Nederland aan de invasie van Irak in maart 2003. Premier Jan Peter Balkenende zou volgens haar de controlerende taak van het parlement saboteren. Ondemocratisch, vond ze. D66-er Alexander Pechtold sloot zich hierbij aan. Totaal verkeerde conclusie. Als de meerderheid van het parlement geen parlementair onderzoek wil, moet dat er ook niet komen. Dat is democratie. Vervelend als je de meerderheid niet achter je hebt staan.
| donderdag 29 januari, 2009 om 16.41 | door Ad Lagendijk | |
Een anoniem zootje als GeenStijl
De media worden ingedeeld in “Oude Media” en “Nieuwe Media”. Onder de zogenaamde Oude Media vallen de dag- en weekbladen, en radio en tv. Die oubollige media hebben het hard te verduren. Kranten raken al twintig jaar gestaag abonnees kwijt. Hun lezersbestand vergrijst. Gratis bladen als Metro en Spits zijn immens populair geworden. Na het aanvankelijke debacle van TV10 hebben de commerciële omroepen keihard teruggeslagen en een groot marktaandeel veroverd in de wereld van radio en tv. In de strijd om de luister- en kijkcijfers voelen de publieke omroepen geroepen om zich steeds meer aan te passen aan de platheid van de commercële media.
Ook in de kringen van de Oude Media zelf wordt stevig gediscussieerd over de Nieuwe Media, vaak met een angstig ontzag voor de nieuwlichters. Zoals ik hier zal proberen aan te tonen, is dat ontzag onterecht. De Oude Media raken wel hun abonnees kwijt, maar niet hun maatschappelijke invloed. De opkomst van de Nieuwe Media gaat niet gepaard met een substantiële invloed van deze nieuwe communicatievormen.
| dinsdag 13 januari, 2009 om 17.21 | door Ad Lagendijk | |
Advocaten in de media
Onder de bekende Nederlanders vinden we een aantal strafpleiters. Zelfs de ietsje serieuzere tv-programma’s zoals Pauw en Witteman nodigen graag Bram Moszkowicz uit (een berisping door het hof van discipline schijnt 
hem – en de programmamakers – niet te deren). De advocaten kunnen hun mening vaak breeduit ventileren in de media, zonder enig weerwoord. Nieuwsdiensten, zoals radio en tv, laten graag een advocaat aan het woord in een spraakmakende strafzaak. Ik snap dat niet. Hun mening heeft zelden enige nieuwswaarde. Die mening van de advocaten is meestal niet ter zake en steevast tendentieus en per definitie zeer subjectief. Advocaten kunnen straffeloos allerlei verdachtmakingen de wereld in slingeren. Geen officier van justitie zal het durven zo een advocaat aan te pakken. De hele beroepsgroep zou in geweer komen (“de rechtsstaat wordt aangetast indien wij niet meer onze mening mogen geven.”) Advocaten gebruiken de media en de media vinden het prachtig. Politie-agenten en officieren van justitie worden neergezet als dom, incompetent, onbetrouwbaar en soms zelfs beticht van crimineel gedrag. Wel of niet waar, volgens de advocaten niet van belang. Ze beschuldigen in het belang van hun cliënt. Om de media te imponeren. Om u en mij te imponeren en om de rechters te imponeren. Ik snap niet waarom bij rechtszaken in de media de mening van de belanghebbende advocaten zoveel aandacht krijgt.