Burgers versus militairen
Bij discussies over de vele gewelddadige conflicten en oorlogen blijken de mensen in die conflictgebieden altijd te worden opgedeeld in militairen en onschuldige burgers. Ook in onze Tweede Kamer had de 
PvdA-woordvoerder het recentelijk over onschuldige burgerslachtoffers in het opgelaaide Israëlisch-Palestijnse conflict. Als de discussie nog iets verfijnder wordt – ja, dat komt af en toe nog wel eens voor – wordt ook de regering van een oorlogvoerend land als aparte groep opgevoerd. Zo hebben we bij een een bilateraal conflict dus al meteen zes partijen: regering, militairen en onschuldige burgers van de beide strijdende partijen.
Burgers zijn niet onschuldig
Mijn probleem is dat als (relatieve) buitenstaanders zich solidair voelen, of zich solidair verklaren, met de zgn. “onschuldige burgers” ze het conflict niet helpen oplossen, Integendeel. Mijn stelling is heel eenvoudig: burgers zijn helemaal niet onschuldig. En door vast te houden dat burgers wel altijd onschuldig zijn, krijgen die burgers teveel ruimte om te manoeuvreren en te manipuleren zonder zich rekenschap te hoeven geven van hun gedrag en handelen. Ik geef wat voorbeelden:
Israëlische verkiezingen
Israël heeft binnenkort verkiezingen. In de verkiezingsstrijd strijden de partijen heftig om wie het meest streng zal zijn tegen de Palestijnen. Benjamin Netanyahu zal hoge ogen gooien. Hij wil Jeruzalem nooit meer uit handen geven. Hij wil de illegale nederzettingen uitbreiden. Dat is allemaal zijn recht. Het is ook het
recht van de Israëlische bevolking om hem te kiezen en het is hun hun recht om Netanyahu zijn gang te laten gaan. Maar als er dan meer raketten komen uit Gaza of meer zelfmoordaanslagen, wat ik allemaal absoluut niet goedkeur, dan gaan we toch niet janken over over “onschuldige Israëlische burgerslachtoffers”. Die onschuldige burgers hebben toch die fanaat gekozen. Zij hadden een keuze. Daar blijven ze toch verantwoordelijk voor en daar zullen ze verantwoording over moeten blijven afleggen.
Verkiezingen in Gaza
In januari 2006 werden verkiezingen gehouden in de Palestijnse gebieden. Palestijnen in de Strook van Gaza, de West-Oever en in Oost-Jeruzalem mochten stemmen. Hamas won 74 van de 132 beschikbare zetels. Ik weet 
wel dat ik het de Palestijnen niet kwalijk mag nemen dat ze homo’s haten en dat ze, net als achterlijk Spakenburg, de evolutie-theorie ontkennen. Maar ze hebben willens en wetens een partij gekozen, volgens de waarnemers in alle vrijheid, die alle Joden wil vermoorden en de staat Israël wil vernietigen. Natuurlijk mogen ze daar op stemmen. Maar daarmede verliezen ze wel hun onschuld. Ze moeten dan ook niet zeuren als die uitgedaagde tegenpartij zich niet laat uitmoorden of zich niet met raketten laat bestoken. Dat wisten ze toch toen ze zo stoer gingen stemmen.
Dictaturen
Bij een dictatuur is de rol van burgers minder duidelijk. Maar het is natuurlijk wel heel makkelijk om je achter een dictatuur te verschuilen. Je zoons en je man op te hitsen om in georkestreerde demonstraties mee te lopen, ze te stimuleren om in militaire dienst te gaan enz., en dan later jeremiëren als de getergde tegenpartij een bom laat vallen. Het opvoeren van een media-circus op een begraafplaats is dan wel heel doorzichtig. Toch trappen veel Westerse journalisten daarin.
Kinderen
Het is duidelijk dat kinderen altijd onschuldig zijn. Maar ze worden vaak misbruikt. Als kindsoldaat, als menselijk schild. Slachtoffers onder kinderen zijn de strijdende partijen veel waard, aangezien ze prachtig kunnen worden gebruikt in een media-offensief als bewijs hoe verdorven de andere strijdende partij is.
Ik ben voor meer afstand. We worden belazerd waar we bij staan. Ook door de onschuldige burgers. Wat dat betreft is het boek van Joris Luyendijk, “Het zijn net mensen” een prachtige demonstratie.
Life is precious and all human beings have the right to live, including those in military suits. Even a democracy cannot overrule this right.
You are giving too much weight to a democratic election. Not all democracies work as it does for the Netherlands. What if the system is corrupt or the population is polarized? Iran, Pakistan, Zimbabwe, Somalia, Italy, Belgium, Lebanon, Sri Lanka, Ukraine, you name it.. are all democracies.
What should those 20-45% whose candidate has lost the election do? Should they immigrate or declare independence? One may wait another 4, 8 or 12 years until the next elections, but he cannot gamble the whole future of his family. 2M Palestinians, 7M lebanese, 2M Iranians, millions of Africans and more have not just immigrated for better sunshine or learning a new language. They haven’t lost their absolute right to vote just because don’t want to take the responsibility.
If democracy works, why couldn’t the Arabs of Gaza and West Bank vote in the upcoming Israeli election?
I agree with you that the majority of Israeli people and the Arabs in Gaza and West Bank are not eager to make peace, as they have fought eye to eye for 70 years. That does not wash the blood from the hand of Israeli generals as their act is disproportionate. One cannot shoot every pick-pocket in the head just because it is an effective way of battling robbery.
And about keeping distance, you couldn’t ignore it, if a refugee camp was two blocks away from your house. You couldn’t keep distance if Walloons were shooting rockets to Flanders and Flemings were responding with air-raids. Perhaps you haven’t keep a distance when former Yugoslavia was torn apart. It just depends how far you think your neighborhood is extended. Even the Dutch politicians do have a limit for “the neighborhood”. Gaza-conflict may be a hot topic now, but when was the last time that Darfur was discussed in the Dutch parliament?